飛んでみそ♪

แถคแมลงสาบกะ wallpaper ที่โดนไว้ ขอแปะไว้ก่อนฮ่ะ~

ทีแรกว่าจะเขียน ชี่+กัคคุง แต่ไม่เอาละ โอร๊ยยยยยยยยยยยย อยู่ๆ ก็เห็นเห็ดมันน่ารักขึ้นมาาาาาาาา จู่ๆ ไฟก็ลุก อยากเขียนคู่นี้มานานแร้ววววววววววววววววววววววว

จบข่าว แหะ

______________________________________

Hiyoshi & Mukahi coupling novel
RESET
-part 1-

ฮิโยชิหยุดยืนอยู่ข้างประตู เสียงที่ดังลอดออกมาบ่งบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้จบสิ้นลงตรงนี้แล้ว เขาได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน

... ใช่

สถานการณ์แบบนี้เค้าเรียกว่าไงนะ?

ถูกทิ้ง?

ช่างมันสิ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยังไงผู้หญิงแบบนั้นก็ไม่สำคัญ

ต่อจากนี้ไป---

คิดว่าจะแคร์?
คิดว่าจะเชื่อใจ?

ไม่ล่ะ

เขาอาจจะโง่เองที่คิดเป็นจริงเป็นจังอยู่ฝ่ายเดียว

---แล้วเป็นไงล่ะ?

ไม่เอาแล้ว

แสงแดดสีส้มยามบ่ายสาดไปทั่วเมื่อฮิโยชิก้าวออกจากประตูโรงเรียน ความคิดต่างๆ หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
ถ้าเขาเข้ามาเรียนที่นี่ด้วยตัวคนเดียวได้ จบออกไปตัวคนเดียวก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร ยังไงมนุษย์ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากความรักอยู่แล้ว

---อย่างกับมันจำเป็นนักนี่

มุคาฮิ กาคุโตะนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่างในรถบัส เสียงเพลงดังออกมาจากหูฟังที่สวมอยู่ วันนี้ไม่มีซ้อมเทนนิสเขาก็เลยตัดสินใจจะกลับบ้านเร็วหน่อย

"รุ่นพี่"

เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากเหนือหัว กาคุโตะจึงเงยหน้าขึ้นมองพลางถอดหูฟังออก
รุ่นน้องในชมรมเทนนิส ฮิโยชิ วาคาชิ ยืนค้ำหัวเขาอยู่

"อ้าว ฮิโยชิ มีอะไรเหรอ"

"เขยิบเข้าไปหน่อยได้มั้ยครับ หรือจะให้กระโดดข้ามเข้าไปแบบที่รุ่นพี่ชอบทำ?"

กาคุโตะลุกขึ้นขยับเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านใน ทำปากยื่น
"ขอร้องดีๆ ไม่เป็นรึไง ..."

ฮิโยชินั่งลงโดยไม่สนใจเสียงรุ่นพี่

กาคุโตะใส่หูฟังกลับ พร้อมกับที่ฮิโยชิหยิบหนังสือนิยายลึกลับออกมาจากกระเป๋าแล้วเริ่มอ่าน จนแล้วจนรอดกาคุโตะก็ปิดความสนใจไว้ไม่มิด จึงแอบเหลือบตามองคนข้างๆ ด้วยความแปลกใจ
... หมอนี่อ่านหนังสือบนรถเนี่ยนะ

ในที่สุดเขาก็อ้าปากถาม

"อ่านหนังสือบนรถไม่ปวดหัวรึไง?"

"ไม่ครับ แต่ปวดหัวเพราะเสียงรุ่นพี่มากกว่า"

"ไอ้บ้า"

กาคุโตะนั่งหน้าบูด ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ชวนคุยอีกเป็นครั้งที่สอง

"ไม่เห็นจำได้ว่าล็อคเกอร์รุ่นพี่อยู่ตรงนี้ ..."

ฮิโยชิมองหน้ารุ่นพี่ผมแดงที่ยืนอยู่หน้าล็อคเกอร์ช่องข้างๆ ด้วยสายตาแปลกใจราวกับเพิ่งได้รับรู้อะไรใหม่
กาคุโตะกลอกตา

"แค่เพราะว่าชั้นไม่เคยคุยกับนายในนี้มาก่อนไม่ได้หมายความว่านายจะไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบๆ ได้นะเฟ้ย" เขาเถียง

ฮิโยชิกระแอม
"เพราะรุ่นพี่ไม่สำคัญพอจะให้ผมสนใจละไม่ว่า"

ได้ยินฮิโยชิพูดดังนั้นแล้วเล่นเอากาคุโตะแทบสำลัก

"เออ! ชั้นก็ไม่ได้อยากให้นายมาสนใจเหมือนกันละน่า! ไม่งั้นก่อนหน้านี้ชั้นคงได้คุยกะนายแบบนี้แล้วก็อารมณ์เสียกลับบ้านทุกวันแหงๆ"

กาคุโตะคว้าผ้าขนหนูออกมาจากล็อคเกอร์แล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังด้วยความโมโห ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงปรามของยูชิ ปากก็ยังบ่นเรื่องไอ้ซื่อบื้อที่ใช้ล็อคเกอร์อยู่ข้างกันมาเกือบปีแล้วยังไม่รู้เรื่อง แถมพอสังเกตว่าเจ้าของล็อคเกอร์ข้างๆ เป็นเขา หมอนี่ก็ดันทำตัวเป็นไอ้งี่เง่าอีก

ที่จริงแล้วกาคุโตะออกจะผิดหวังอยู่หน่อยๆ เพราะฮิโยชิเป็นคนที่ดูออกจะ ... ลึกลับ แถมยังมีดีกรีเป็นถึงคนที่อาจจะได้เป็นกัปตันทีมคนต่อไปถัดจากอาโตเบะ ด้วยสาเหตุเหล่านี้แหละที่ทำให้กาคุโตะค่อนข้างสนใจฮิโยชิ

---ความเป็นจริงนี่มันเลวร้ายสุดๆ