飛んでみそ♪

พอดีเมื่อหลายวันก่อนไปขุดเจอว่าเรื่อง Destiny เขียนไว้เมื่อวาเลนไทน์ที่แล้ว วันแห่งความรักทั้งที แต่ดันเขียนเรื่องเศร้าซะได้ ปีนี้ขอแบบไม่เศร้าบ้าง ... แต่รู้สึกยิ่งเขียนยิ่งปัญญาอ่อน ฮ่าๆ

ต้องออกตัวไว้ก่อนว่าพิมพ์ด้วยความเบลอและรีบ ไว้จะมาอีดิทให้อ่านง่ายๆ เรียบลื่นกว่านี้นะคะ

ขอให้มีความสุขในวันแห่งความรักกันทุกคนเลยยยย


________________________________________________



Akutagawa & Atobe coupling novel
RED JELLY BEARS
~Ours rouges de gelée~



"กัคคุง เอ้านี่"

เสียงของจิโร่ดังขึ้นพร้อมกับที่ขวดโหลแก้วใบโตที่ใส่ขนมเยลลี่รูปหมีหลากสีถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า ทับกลางสมุดการบ้านวิชาภาษาญี่ปุ่นของทาคิที่กำลังลอกอยู่พอดี

กาคุโตะเงยหน้าขึ้นมองขวดโหล ก่อนจะเลื่อนไปมองเพื่อนด้วยความงุนงง

"เฮ้ย เดี๋ยวๆ !!" กาคุโตะรีบผุดลุกขึ้นคว้าชายเสื้อจิโร่ไว้
"ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ทำไมต้องห้ามกินตัวสีแดงด้วยล่ะ? ... นี่จะทำอะไร ..."

จิโร่หยุดหันกลับมา ทำแก้มป่อง พลางคว้าขวดโหลขึ้นมากอด
"ถ้ากัคคุงไม่ช่วยกิน ชั้นก็จะเอาไปให้ชิชิ ..."

"เออออออ ไม่ถามแล้วก็ได้ เอามา ชั้นกินเอง"

“ห้ามกินสีแดง แล้วมะรืนนี้ตอนเช้าชั้นจะมาเอานะ ... ห้ามบอกอาโตเบะด้วย”

“อื้อ ได้ ไม่บอก”

---ท่าทางแบบนั้น คงคิดแผนการอะไรพิศดารอีกแน่ๆ
กาคุโตะคิด สายตาก็มองตามจิโร่ที่วิ่งไปหาชิชิโดะพร้อมกับขวดโหลอีกใบที่เต็มไปด้วยเยลลี่รูปหมี ... จิโร่น้า จิโร่ ช่างสรรหาเรื่องแปลกๆ มาให้ทำอยู่เรื่อย

แต่ช่างเหอะ ก็ไอ้นี่มันอร่อยซะอย่าง~

พักเที่ยง ฮิโยชิปรายตามองคาบาจิกับโอโทริที่กำลังช่วยกันกินเยลลี่หงุบหงับไม่พูดไม่จาก่อนจะถอนหายใจเฮือก บนตักของตัวเองก็มีขวดโหลใส่ขนมแบบเดียวกันวางอยู่
---ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้นะ อาคุตางาว่าซังเพิ่งกลับห้องไปเมื่อกี้ไง

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นนอกระเบียงเป็นระลอกสอง ... เสียงฝีเท้าแบบนี้ คนที่กำลังวิ่งมาจะต้องสังกัดชมรมกีฬาแน่ๆ

"...โร่!"

เดาว่าน่าจะเป็นสมาชิกชมรมเทนนิสชาย

"... ทาโร่!"

อยู่ปี 3 และชอบใส่หมวก

"โจทาโร่!!"

ใช่จริงๆ ด้วย
ฮิโยชิคิด พลางแอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าต้องการความช่วยเหลือของเจ้าของเสียง

"ครับ? ชิชิโดะซัง?"

ชิชิโดะ เรียววิ่งพรวดเข้ามาในห้อง ในมือกอดขวดโหลใส่ขนมเยลลี่หมีเอาไว้ แต่พอมาถึงโต๊ะของโอโทริ เขาก็ยืนตัวแข็งทื่อ ตาจ้องขวดโหลหน้าตาเหมือนกับที่ตัวเองถือไม่กระพริบ

"... ไอ้นั่น ... อย่าบอกนะว่า ... จิโร่ก็ ..."

โอโทริได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ คาบาจิก็เลยถือวิสาสะตอบแทน
"... อุส"

"ไรฟะ เป็นยังงี้ก็แย่น่ะสิ หวานขนาดนี้ชั้นจะกินให้หมดได้ยังไง"
ปากบ่นพลางก็ลากเก้าอี้ว่างใกล้ๆ มานั่งลงอย่างหมดอารมณ์

"ยิ่งไม่ชอบกินของหวานอยู่ด้วย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮิโยชิที่นั่งมองท่าทางตลกๆ ของชิชิโดะอย่างมีความสุขมาตั้งแต่ต้นก็ต้องถอนหายใจ
ชั้นก็ไม่ชอบเหมือนกันแหละ





อาคุตางาว่า จิโร่ นักเรียนปี 3 โรงเรียนมัธยมเฮียวเท มีความสามารถพิเศษลึกลับที่ทำให้ทุกคนรอบข้างอารมณ์ดี ไม่เคยมีใครโกรธเขาลง แถมยังเถียงไม่ออกอีกต่างหาก ไม่ว่าจะมีเหตุผลดีมีน้ำหนักขนาดไหนก็ตาม
---ไม่เว้นแม้กับอัจฉริยะอย่างยูชิ

"โทชิยะ, ฮิโรกิ กินมั้ย? ฮานะจัง, ซึบะจัง, ฮิเมกะจัง เอาซักตัวสิ"

เขาเลือกเอาหมีสีแดงแยกออกมาเก็บไว้ต่างหากก่อน แล้วตอนนี้กำลังเดินถือขวดโหลเยลลี่รูปหมีสีอื่นๆ แจกเพื่อนร่วมชั้นไปทั่ว



"หมอนั่น ... ขี้โกงนี่หว่า"

ชิชิโดะบ่นทั้งๆ ที่กำลังพยายามกลืนขนมลงคอโดยเคี้ยวให้น้อยที่สุด แต่รสหวานผิดธรรมชาติจากสารแต่งรสสังเคราะห์ก็ยังกระจายไปทั่วปาก



"นี่ ถามจริงเหอะ นายจะเอาหมีสีแดงไปทำอะไรเหรอ"

กาคุโตะถามทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวอยู่เต็มปาก จิโร่ที่กำลังเคี้ยวจึงหยุดกลืนแล้วยิ้มกว้าง

“ความลับ”

“อ๋อ เหรอ ความลับเหรอ”
ว่าพลางทั้งสองก็หยิบเยลลี่หมีใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ต่อ



“เกิดเป็นกาคุโตะนี่สะดวกนะ ขนาดจิโร่บอกว่าเป็นความลับ มันยังไม่ถามอะไรต่อซักแอะ ห่วงแต่เรื่องกิน”
ชิชิโดะอดแขวะเพื่อนไม่ได้ แต่ทาคิกลับหัวเราะ

"แต่ชั้นว่าไอ้นี่ก็อร่อยดีออก"

"เหอะ! อร่อยเรอะ? กินหมดเมื่อไหร่นะชั้นจะไม่กินของหวานไปทั้งเดือนเลย คอยดู"
ชิชิโดะประกาศเสียงดัง โดยมีโอโทริยืนขำอยู่ข้างหลัง



จากสมาชิกชมรมเทนนิสเฮียวเทที่ได้รับขวดโหลทั้ง 8 คน คงมีแค่ 2 คนที่มีความสุขที่แท้จริงจากการกินของหวานแบบนี้ คือเจ้าของขนมเยลลี่หมีทั้งหมด - จิโร่ กับกาคุโตะ ที่กินหมดขวดไปคนละสองใบ แต่กลับได้หมีเยลลี่สีแดงไม่มากเท่าที่ต้องการเสียที

จนกระทั่งเย็นวันที่สอง ถึงเวลาเข้าชมรม ทุกคนก็มารวมกันที่คอร์ทเทนนิส ในมือถือแรคเก็ต ผ้าขนหนู และ ...

ขวดโหลใส่เยลลี่

ขณะที่ทุกคนกำลังจัดการกับเยลลี่รูปหมีจำนวนมากที่สุดในประวัติศาสตร์การกินของนักเรียนโรงเรียนมัธยมเฮียวเท และเหลือไว้เฉพาะหมีสีแดง ฮิโยชิที่ตอนนี้ทนความหวานไม่ไหวแล้วก็เหลือบมองคนอื่นไปรอบๆ ทันทีที่เห็นจิโร่เดินห่างออกไป เจ้าตัวก็เริ่มเลือกหมีสีอื่นออกใส่ถุง เตรียมแอบเอาไปทิ้ง

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"ทำอะไรลับๆ ล่อๆ น่ะ ฮิโยชิ"

หยา ... อาโตเบะซัง

"หืม เยลลี่เรอะ?"
กัปตันทีมชะโงกหน้ามองขวดโหลในมือเขา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ และถามเสียงดัง

"อะไรน่ะ วันนี้เป็นวันเยลลี่โลกรึไง อ๋าา?"

"... เอ่อ ... ไอ้นี่ ... เอ่อ ... คือ ... "
ทุกคนได้แต่อ้ำอึ้ง จนกระทั่งยูชิก้าวออกมาข้างหน้า

"อะไรนะ ...?"

"นายเนี่ยน้า ไม่เคยได้ยินจริงๆ เหรอ เกี่ยวกับตำนานเรด เยลลี่น่ะ"
ว่าพลางเขาก็ยกมือขึ้นดันแว่น น้ำเสียงที่ย้ำเรื่องโม้แก้ปัญหาเฉพาะหน้าของตัวเองเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน เล่นเอาอาโตเบะถึงกับอึ้ง

"มีเรื่องแบบนี้อยู่บนโลกด้วยเรอะ ... เป็นไปไม่ได้ โอชิทาริ นายชักจะมั่วไปกันใหญ่แล้ว"

"มีจริงๆ นะ!"
เมื่อเห็นอาโตเบะเริ่มไม่แน่ใจ กาคุโตะก็รีบเสริม ว่าพลางก็ถองเอวโอโทริให้ช่วยสนับสนุน

"... เอ่อ ... อ่า ... ที่ว่าเยลลี่สีแดงเกิดจากเลือดที่พระเอกยอมตายเพื่อช่วยหญิงคนรักใช่มั้ยครับ ...?"

คราวนี้ลามไปถึงเจ้าตัวจิโร่เองเลย
"เอ้อ ใช่ๆ เค้าบอกว่าไม่ควรรับประทาน ให้เหลือไว้เพื่อไว้อาลัยน่ะC"

อาโตเบะยกมือขึ้นกอดอก ถึงจะทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
"เออๆ พวกนายจะไว้ทุกข์หรืออะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้ถึงเวลาซ้อมแล้ว! น้าา คาบาจิ"

"อุส"




คืนนั้นอาโตเบะถึงกับนอนไม่หลับ

ไม่ว่าไอ้เรื่องตำนานเรด เยลลี่อะไรนั่นจะเป็นเรื่องติงต๊องปัญญาอ่อนแค่ไหน มันก็ไม่น่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่รู้เรื่อง ที่ได้ตำแหน่งประธานนักเรียนกับกัปตันทีมมาก็ไม่ใช่เพราะโชค เขารู้ดีว่าลูกทีมไม่ได้รักกันมากถึงขนาดจะช่วยกันพูดสนับสนุนเรื่องไร้สาระแบบนี้ ถ้าทำขนาดนั้นกันแล้วละก็มันต้องมีเบื้องหลังแน่ ...

อาโตเบะคิดพลางพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง
---ปล่อยไว้แบบนี้เสียศักดิ์ศรีชะมัด ตอนเช้าต้องไปถามให้รู้เรื่อง





ทันทีที่ก้าวลงจากลีมูซีนคันงาม เท้าแตะพื้นดินหน้าโรงเรียนมัธยมเฮียวเท อาโตเบะก็เดินตรงลิ่วขึ้นตึก ในสมองคิดจะหาแต่โอชิทาริเพียงอย่างเดียว ไม่สนว่าจะมีใครเรียกหรือบรรยากาศรอบตัวจะเป็นอย่างไรก็ตาม

"โอชิทาริ ไอ้เรื่อง ..."

อาโตเบะยังไม่ทันพูดจบประโยค ขวดโหลที่เต็มไปด้วยเยลลี่รูปหมีสีแดงล้วนก็ถูกยัดเข้ามาในมือโดยไม่ทันตั้งตัว

"อ่ะ นี่ ของขวัญวันวาเลนไทน์ให้นาย จากอาคุตางาว่า จิโร่"

อาโตเบะกระพริบตาครั้งหนึ่ง
"อะไรนะ ... ?"

"คืองี้นะอาโตเบะ เมื่อวาน ... ไอ้เรื่องที่เล่าตอนนายถามเรื่องเยลลี่หมี ... เรื่องตำนานคำสาปเยลลี่สีแดง โศกนาฏกรรมรักวันวาเลนไทน์อะไรนั่น ... ชั้นโกหก"

"หมายความว่าไง"

"ชั้นโกหก กาคุโตะโกหก โอโทริโกหก จิโรเองก็ด้วย ที่พวกเราต้องมากินเยลลี่หวานแสบคอแบบนั้นเป็นไอเดียของจิโร่หมดเลย"

"อ๋า? ..."
เป็นเพียงแค่เสียงสุดท้ายของเขา ก่อนจะอ้าปากพะงาบๆ เหมือนจะพูดอะไรต่อ

"แต่น่าเสียดายนะ หมอนั่นกับกาคุโตะ็กินเยลลี่มากเกินไป วันนี้หยุดนอนปวดท้องอยู่บ้านทั้งคู่เลย เพราะงั้นชั้นก็เลยกลายเป็นคนรับกรรมเอาไอ้นี่มาให้นายไงล่ะ"

อาโตเบะรับขวดโหลมาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีคนทุ่มเททำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่เกินตัว

---เยลลี่รูปหมีสีแดงในขวดสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย
เขาไม่เคยนึกชอบสีแดงเลย แต่วันนี้กลับเห็นมันสวยขึ้นมา

"เย็นนี้ต้องแวะไปขอบคุณหน่อยแล้ว"

ยูชิแอบอมยิ้ม
"ก็เอาสิ"

"ว่าแต่ยาแก้ปวดท้องมันยี่ห้ออะไรนะ อ๋าา?"





-owari-

______________________________________

แถม

วันต่อมา ...
"อาโตเบะ~ กินเยลลี่น้องหมีที่ให้รึยังงงงงงงงงง"
"ยัง ก็มันเป็นของไว้ทุกข์ให้พระเอกตำนานเรด เยลลี่ โศกนาฏกรรมรักวันวาเลนไทน์ไม่ใช่เรอะ? (หึหึ)"

โอโทริ - "ยังมีใครพอจะจำได้บ้างมั้ยครับว่าวันนี้วันเกิดผม T_T" 

Written 14.02.2008 – MiYa
Special thanks to อีเจมส์ เจ้าของไอเดียคัดพันธุ์หมี (เล่นเอาปวดท้องเลยอ่ะ), ปอ เจ้าของไอเดียตำนานเยลลี่สีแดงฯ, แล้วก็ทุกคนที่มิยะแฮปชื่อมาให้ชี่เรียกค่ะ (ฮ่าๆ)
Note - “Ours rouges de gelée” อ่านว่า “อูคร์ รูจ เดอ เชอเล่” ค่ะ (ขอบคุณจ้าปอ)
ขนมเยลลี่หมีแบบนี้เค้ามีคำเตือนข้างซองว่า เด็กควรบริโภคแต่น้อย ใครคิดว่าตัวเองเป็นเด็ก เวลาทานก็ระวังหน่อยละกันค่า เอิ๊กๆ

HBD โอโทริด้วยเน้อ อายุ 13 มากี่ปีแล้ว? 555+