【黒バス】 Hardest Of Hearts 1 「Bird Song」

posted on 09 Feb 2013 16:52 by voltair in Literature directory Fiction, Cartoon
สวัสดีค่ะ
 
วันนี้เป็นฟิคคุโรบาสแนวเศร้าระทมและสมการยาวค่ะ 
ขอออกตัวไว้ก่อนว่าเราไม่ใช่สายฟิค แล้วก็ไม่ได้เขียนฟิคมานานมาก แต่อยู่ๆ ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากเพลงของวง Florence + The Machine แล้วพล๊อตก็ไหลมาเอง เลยพยายามรื้อฟื้นฝีมือกลับมาลองเขียนดูซักตั้งค่ะ แพลนไว้ 5 ตอน และแต่ละตอนก็จบในตอนของมันเอง 
ลองเอาไปลงในทวิตแล้วกระแสตอบรับดีผิดคาดมาก ก็เลยเอามาลงในนี้ด้วย /)_(\
 
 
 

 
Title: Hardest Of Hearts
Author: Miya
Pairing:
Rate: PG-13?  (ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แง)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
คิเสะ เรียวตะ
นายแบบนิตยสารวัยรุ่นผู้มีทุกอย่างเพียบพร้อม ทั้งรูปลักษณ์ ความสามารถ และชื่อเสียง
 
อาโอะมิเนะ ไดคิ
เด็กหนุ่มร่างสูงผู้มีดีกรีเป็นถึงปีศาจแห่งวงการบาสเก็ตบอลมัธยมต้น
 
 
คุโระโกะ เท็ตสึยะ
เด็กหนุ่มเรียบร้อยดาษๆ ที่ความธรรมดาทำให้มักจะถูกมองข้าม 
 
 
ช่วงชีวิตหนึ่งของเด็กหนุ่มทั้งสามคนได้มาบรรจบกันที่ชมรมบาสเก็ตบอล โรงเรียนมัธยมต้นเทย์โคว
 
 
 


Hardest Of Hearts
Part 1: Bird Song
 
 
 
 


เสียงลูกบาสเป็นร้อยกระทบกับพื้นไม้ของโรงยิมเสียง
พื้นรองเท้าเสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด
เสียงเชียร์
เสียงตะโกน
เสียงหัวเราะ
บรรยากาศที่คุ้นเคยลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
 
คุโระโกะฮัมเพลงเบาๆ กับตัวเอง
นกตัวน้อยบนกิ่งไม้นอกหน้าต่างห้องล็อคเกอร์เอียงคอมองเขาอย่างเป็นมิตร
ดูราวกับว่ามันกำลังตั้งใจฟัง

อาโอะมิเนะยืนอยู่ในคอร์ท เขาเดาะลูกสองสามครั้งแล้ววิ่งเข้าไปหาแป้นอย่างรวดเร็ว
ร่างกายที่กระโดดขึ้นดั๊งค์อย่างสวยงามช่างดูส่องประกายเจิดจ้า

"คุโระโกจจิ~!" 
นายแบบหนุ่มวิ่งเข้ามายืนเบียดข้างๆ ทันทีที่เห็นคุโระโกะเดินเข้ามาข้างสนาม
"ครับ คิเสะคุง"
ร่างสูงทำท่าเหมือนจะโผกอด แต่เขาหลบ
--เขามักจะหลบ
 
 
คุโระโกะไม่ได้รังเกียจคิเสะ เพียงแต่อีกฝ่ายมักจะเกาะติดเขาอยู่ตลอดเวลาจนอึดอัด 
เด็กหนุ่มคิดว่ามันมากเกินไป
แต่คิเสะเป็นคนร่าเริงและเป็นมิตร 
คงจะไม่ได้คิดอะไร

 
 
ช่วงท้ายของการฝึกซ้อมเป็นแมตช์ซ้อมแข่งระหว่างสมาชิกทีมระดับหนึ่งของชมรม 
 
คิเสะพาสลูกให้มิโดริมะที่วิ่งอยู่อีกฟากสนามอย่างใจลอย ลูกบาสจึงผ่านหน้าคุโระโกะที่ตัดลูกและส่งต่อให้อาโอะมิเนะกระโดดขึ้นดั๊งค์อย่างคล่องแคล่ว
มิโดริมะชักสีหน้าไม่พอใจใส่คิเสะทันทีที่อาคาชิเป่านกหวีด แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร คิเสะก็โวยวายขึ้นขัดจังหวะ
"อาโอะมิเนจจิขี้โกง! ชั้นก็อยากอยู่ทีมเดียวกับคุโระโกจจิเหมือนกันนะ!" 
ทันทีที่เขาพูดจบ อาโอะมิเนะก็ยักไหล่ และพาดแขนสีแทนลงมาบนไหล่ของร่างเล็กอย่างสนิทสนม
"ไม่ได้หรอก เพราะเท็ตสึเป็นคู่หูของชั้น"
 

ระหว่างพักครึ่ง คุโระโกะเดินเลี่ยงออกมาดื่มน้ำนอกโรงยิม
นกตัวนั้นบินลงมาเกาะบนก๊อกน้ำใกล้ๆ พลางเอียงคอมอง 
เขายิ้มน้อยๆ ให้มันอย่างอารมณ์ดี
 
 
คิเสะกำลังสะบัดผ้าขนหนูก่อนจะเริ่มเช็ดเหงื่อในตอนที่อาโอะมิเนะเดินเข้าไปหา 
ทั้งสองคนคุยอะไรบางอย่างกันแล้วก็หัวเราะร่วนอย่างสนุกสนาน
 
คุโระโกะชะงัก 
ความรู้สึกไม่พอใจแล่นริ้วขึ้นมากลบความสุขเล็กๆ เมื่อครู่จนหมดสิ้น
ด้านมืดในจิตใจของเขาไม่อยากให้คิเสะมีตัวตนอยู่ในสายตาของอาโอะมิเนะ
--อยากจะทำลาย ทำให้หายไป
 
 
 
เด็กหนุ่มไม่เคยบอกใคร แต่นกน้อยตัวเดิมที่บินผ่านมาคงจะเห็นสีหน้าของเขาในตอนนั้น
มันเริ่มสร้างรังอยู่นอกหน้าต่าง ร้องเพลงเจื้อยแจ้วราวกับจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
เสียงร้องนั้นดังฟังชัด ไม่ว่าใครก็ได้ยิน 
 
คุโระโกะเกิดกลัวขึ้นมา
กลัวว่าจะมีใครรู้
 
 
เสียงผิวปากเบาๆ ที่คุ้นเคยเรียกนกน้อยให้เข้ามาหา กระซิบกับมัน ขอร้องไม่ให้ส่งเสียง และสัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่คิดร้ายกับเพื่อนอีก
แต่เจ้านกกลับร้องดังขึ้น
ดังขึ้น
และดังขึ้น
เสียงร้องหวีดแหลมสะท้อนอยู่ในห้อง
ตอนนี้เขาไล่มันออกไปไม่ได้แล้ว

 
 
"คุโระจิน ทำอะไรอยู่น่ะ~"
ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเงาของมุราซากิบาระทาบลงมาบนร่าง
คุโระโกะเงยหน้าขึ้นช้าๆ
มือทั้งสองที่สั่นเทากอบกุมอะไรบางอย่างที่อุ่นและอ่อนนุ่ม
 
-----ซากนก

 
 
มุราซากิบาระไม่ได้ปลอบอะไรเขา อันที่จริง ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว ร่างสูงเพียงแต่ช่วยขุดหลุมเล็กๆ ที่โคนต้นไม้นอกโรงยิม ให้คุโระโกะฝังนกตัวนั้นไว้ใต้กิ่งที่มีรังของมัน

 
 
คิเสะเริ่มชวนอาโอะมิเนะแข่งวันออนวันหลังจากซ้อมตามตารางเสร็จอยู่เป็นประจำ จนค่อยๆ กลายเป็นกิจวัตร
วันแล้ววันเล่าที่อาโอะมิเนะบอกให้คุโระโกะล่วงหน้ากลับบ้านไปก่อน
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่จะได้อยู่ด้วยกัน 
ได้เดินกลับบ้านด้วยกัน
ได้แวะร้านข้างทางด้วยกัน
ได้คุยเรื่องสัพเพเหระกัน
หรือแม้กระทั่งช่วงเวลาที่ทะเลาะกัน
--มลายหายไป
 
 
เขาอยากจะตะโกนออกมาให้สุดเสียง
อยากจะกรีดร้องให้แสบคอ
ให้ความรู้สึกหนักหน่วงในใจหลุดลอยและจางหายไปในอากาศ

 
 
วันหนึ่ง คิเสะไม่มาโรงเรียน
คุโระโกะได้ยินมุราซากิบาระบอกอาคาชิว่าเขาลาหยุดเรียนเพื่อไปถ่ายโฆษณา
 
 
เมื่อไม่มีเสียงเรียกหา ไม่มีน้ำหนักตัวที่โถมเข้าใส่ บรรยากาศก็ดูซึมเศร้าไปถนัดตา
ถึงแม้เขาจะได้กลับบ้านพร้อมกับอาโอะมิเนะก็ตาม
 
 
คิเสะทำให้คุโระโกะนึกถึงนกตัวนั้น
เกาะกิ่งไม้อวดขนสีสวย ส่งเสียงร้องหนวกหู กระพือปีกพรึ่บพรั่บน่ารำคาญ
แต่พอไม่อยู่ บรรยากาศก็หม่นหมอง
 
 
เหตุการณ์นั้นยังปรากฎชัดในมโนสติของเด็กหนุ่ม
มือทั้งสองยังจำสัมผัสของการไขว่คว้าไล่จับนกตัวนั้นใส่ลงในลังกระดาษและออกแรงกดบนฝาให้มันหยุดร้องได้เป็นอย่างดี
--แต่มันกลับร้องดังขึ้นอีก
เขาจึงตัดสินใจจับเจ้านกขึ้นมาประจันหน้า
"นี่คงจะเป็นเพลงสุดท้ายที่ผมมีโอกาสได้ฟัง"
 
 
สองมือยึดตัวนกไว้แน่น
--จนคอหัก

 
 
คุโระโกะรู้สึกผิด และเหงา
 
 
ฟ้ามืดลงแล้ว
โรงยิมว่างเปล่า 
คุโระโกะนั่งรออาโอะมิเนะอยู่ในความมืดด้านนอกเพียงคนเดียว
อาคาชิที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงยิมหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ อย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีแดงเหลือบมองอีกฝ่ายที่สีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกัน จนกระทั่งอาโอะมิเนะเดินออกมาพร้อมกับคิเสะ
ถึงจะไม่ใช่ภาพที่น่าดูสำหรับเขานัก แต่การที่อาคาชิมานั่งอยู่ด้วยแบบนี้ก็ช่วยให้คุโระโกะรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว
 
คิเสะที่ร่าเริงอยู่เสมอทำท่าเหมือนจะโผเข้าใส่คุโระโกะ แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออาโอะมิเนะรี่เข้าไปกอดคอ
"เท็ตสึ!"
 น้ำหนักแขนที่กดลงมาบนไหล่ทำให้เด็กหนุ่มยิ้มออกมา
"รู้สึกเหมือนไม่ได้กลับบ้านด้วยกันมาตั้งนานแน่ะ!"
 
 
--เสียงหัวเราะนั้นดังก้องอยู่ในหู
 
 
 
คุโระโกะรู้สึกราวกับว่าตนเองไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกภายในร่างกายเอาไว้ได้อีก
เพียงแค่หลับตาลงก็สัมผัสได้ถึงความรักที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากผิวหนัง
 
 
ยิ่งเมื่อได้อยู่ใกล้ ความรักก็แทบจะระเหยออกมาเป็นไอ เข้าไปโอบอุ้มคนตรงหน้า
 
แต่คุโระโกะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้
 
 
 
นกตัวนั้นจากไปแล้ว ด้วยน้ำมือของเขาเอง
แต่คิเสะและอาโอะมิเนะยังอยู่ 
 
--เขาไม่อยากจะเสียอะไรไปอีกแล้ว
 
 
นี่คงจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุด
แต่เขาจะต้องทำให้ได้

 
 
หลังจากนั้นเป็นต้นมา คุโระโกะก็เล่นวันออนวันกับอาโอะมิเนะน้อยลง
ไปไหนมาไหนด้วยกันน้อยลง
พูดคุยด้วยน้อยลง
จนในที่สุดก็แทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ต่อกันอีก

 
 
"ผม ... จะทำยังไงดีนะ?"
สิ้นคำรำพัน เขาก็เผลอเงี่ยหูรอฟังเสียงแหลมที่คุ้นเคยขานตอบ
แต่นกตัวเดิมที่มักจะเกาะอยู่นอกหน้าต่างบานนั้นไม่อยู่อีกแล้ว
เหลือเพียงรังเปล่าที่ค่อยๆ พังลง
 
 
"คุโระโกะ" เสียงของอาคาชิดังขึ้นจากด้านหลัง 
"เรื่องของนายกับอาโอะมิเนะ--"
คุโระโกะได้แต่เงียบ สายตาทอดออกไปนอกหน้าต่าง
กิ่งไม้ข้างนอกดูเหงาๆ เมื่อไม่มีนกตัวเดิมเกาะอยู่
 
 
"เกิดอะไรขึ้น?"
มิโดริมะที่เพิ่งเดินตามหลังอาคาชิเข้ามาในห้องถามขึ้น
อาคาชิเหลือบมองหน้ามิโดริมะครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองคุโระโกะ
"ช่วงนี้ดูไม่ดีเลยนะ ไม่สบายก็อย่าฝืนสิ"
"ขอโทษครับ"
 
 
มิโดริมะคงจะไม่รู้
และอาคาชิก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขาหลับตาลง
เสียงร้องที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสดประสาท
จิ๊บ
จิ๊บ
จิ๊บ
ราวกับจะคอยเตือน
 

คุโระโกะเลือกที่จะเก็บความรู้สึกทั้งหมดให้หมุนวนอยู่ในหัว ไม่ยอมให้กลั่นตัวออกมาเป็นคำพูด
เพียงแค่อ้าปาก ก็รู้สึกได้ถึงความขมจางๆ ที่โคนลิ้น
เขารู้ว่าเมื่อเปลี่ยนความรู้สึกนี้เป็นคำพูด มันจะสร้างรสขมที่รุนแรงยิ่งกว่า
 

การซ้อมแข่งในบ่ายสุดท้ายของปีจบลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายแล้วสมาชิกทีมปาฏิหาริย์ก็ยังคงเป็นปาฏิหาริย์ ทุกคนล้วนเป็นแสงจ้าชวนแสบตา และบาสเก็ตบอลก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นอีกต่อไป 
 
หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่เคยมีนกมาทำรังบนต้นไม้ต้นนั้นให้เห็นอีก
 
 
 
คุโระโกะหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินออกมาดื่มน้ำจากก๊อกนอกโรงยิม
"เท็ตสึ" 
เสียงเรียกจากทางด้านหลังที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขาแทบจะสำลักน้ำ
อาโอะมิเนะหัวเราะน้อยๆ พลางลูบหลังให้อีกฝ่าย
"ผมไม่เป็นไรครับ" 
 
ทันทีที่รู้สึกถึงสัมผัสจากมือของอีกฝ่าย คุโระโกะก็ก้มลงหอบหายใจ ซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมาให้ปะปนไปกับหยาดเหงื่อที่หยดลงบนพื้นเป็นจุดสีเข้ม
 
"อาโอะมิเนะคุง ..."
 
เสียงที่สั่นพร่าเลือนหายไปกับลมอุ่นๆ กลางฤดูร้อน
 
"ผม ..."
 
 
 
ผมชอบคุณ

 
 
--แต่อีกฝ่ายย่อมไม่ได้ยินสิ่งที่เขาไม่ได้พูด
 


ถึงจะยอมรับได้อย่างเต็มปากว่ารักมาตั้งแต่ต้น แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้าง
เขารู้อยู่แก่ใจว่าถ้าไม่พูด อีกฝ่ายก็จะไม่รู้และไม่เข้าใจ
 
 
 
แต่ความรักเดียวที่อาโอะมิเนะมีให้อะไรอื่นนอกจากความรักตัวเองก็คือความรักต่อบาสเก็ตบอล
อาโอะมิเนะ ไดคิเป็นคนแบบนั้นเอง

 
 
แมตช์สุดท้ายจบลงด้วยชัยชนะของทีมเทย์โคว
--ความรักครั้งแรกของคุโระโกะก็จบลงไปพร้อมๆ กัน
 
 
 
 


-TBC-
 
 
 
 



「TALK」
 
ฮือ สงสารคุโระโกะค่ะ กร่ากก
เขียนเองแล้วก็อินเอง อยากให้ทุกคนในเรื่องมีความสุขจังเลย /เขียนเองแท้ๆ ฮาา
หวังว่าจะชอบและอินไปกับฟีลของเรื่องเหมือนที่เราอินซะเองนะคะ (ฮา)
 
อ่านแล้วเป็นยังไง รบกวนช่วยคอมเม้นต์ไว้ด้วยนะคะ อยากได้ฟีดแบ๊คมากๆ เลย
 
Theme song: "Hardest Of Hearts" 
 

 
เจอกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ~

Comment

Comment:

Tweet

มาอย่างดาร์คอ่ะคุโรโกะ คีจังจะโดนปาดคอมั้ยเนี่ย//โดนจขบ.ไล่เตะ
เพิ่งเคยอ่านฟิคฟ้าเหลืองที่ครกโดนทำร้ายนะเนี่ย ปกติจะเป็นคีจังตลอด
เชียร์ให้พี่แดงรักษาแผลใจให้ครกเร็วๆ ฮา...

#3 By CiNNaMoN (103.7.57.18|125.25.35.35) on 2013-02-17 00:02

ดันไปอ่านตอนสองก่อนค่อยมาอ่านตอนแรก
#โดนคนเขียนถีบ
ดราม่าสุดๆ ฮรือ;q; /แต่แบบ...สงสารครกง่ะ แง
ถึงเราจะชิพฟ้าเหลืองก็ตามทีย์OTL

#2 By A-Yuu on 2013-02-15 11:15

คุโรโกะมาแนวดาร์คมาก

#1 By tea (103.7.57.18|124.120.23.89) on 2013-02-13 00:02